علوم جغرافیا

بیان مسئله

مسکن مقرون‌به‌صرفه به‌عنوان یکی از نیازهای اساسی شهروندان، نقش مهمی در رفاه اجتماعی و ثبات اقتصادی ایفا می‌کند. با این حال، افزایش قیمت مسکن و اجاره‌بها، رشد شهرنشینی و کاهش قدرت خرید خانوارها باعث شده است که دسترسی اقشار کم‌درآمد و متوسط به مسکن مناسب با چالش جدی مواجه شود. در ایران، سهم بالای هزینه مسکن از درآمد خانوار، پیامدهایی همچون بی‌ثباتی سکونتی، گسترش نابرابری‌های اجتماعی و کاهش کیفیت زندگی شهری را به دنبال داشته است. اگرچه سیاست‌ها و طرح‌های حمایتی مختلفی برای تأمین مسکن مقرون‌به‌صرفه اجرا شده‌اند، اما مشکلاتی نظیر ناپایداری سیاست‌گذاری، محدودیت‌های مالی و ضعف در مکان‌یابی و کیفیت ساخت، مانع تحقق کامل اهداف این سیاست‌ها شده است. ازاین‌رو، بررسی و بازنگری در سیاست‌های مسکن مقرون‌به‌صرفه با رویکردی اقتصادی–اجتماعی، به‌منظور ارتقای دسترسی به مسکن مناسب و دستیابی به توسعه پایدار شهری، امری ضروری به نظر می‌رسد.